Een bekende kok had op een gegeven moment een recept met een gekookte kikker op het menu gezet. Hij had de hand op een mooi voorraadje kikkers weten te leggen. Zoals bekend zijn koks niet altijd even diervriendelijk. Zo ook deze kok. Hij bracht water aan de kook en gooide er een paar levende kikkers in. Die sprongen er net zo hard weer uit. Daarop bedacht hij een truc. Hij stopte de kikkers in een pan met koud water. Dat water bracht hij langzaam aan de kook. Dat duurde ongeveer een uur. De kikkers sprongen er niet meer uit. Bij iedere graad dat het warmer werd dachten ze dat het wel zou wennen en beter zou gaan. Uiteindelijk werden ze met een heerlijk Roquefortsausje opgediend.

Of het verhaal waar is, weet ik niet. Het is wel plausibel. Op deze manier wennen mensen ook aan hun omstandigheden. Ook als je van te voren had gezegd dat je onder die omstandigheden nooit zal werken! Als de situatie maar langzaam genoeg verandert, verander je zelf mee. Logisch, jouw aanpassing is een overlevingsstrategie. Een zoeken naar balans.

Zo ook Anke. Succesvol ondernemer, gehuwd, drie kinderen. Anke ging er fulltime tegenaan toen de kinderen op de middelbare school zaten. Doordat ze haar werk flexibel in kon delen, deed ze het ‘moederen’ ernaast. Tot veel plezier van haar kinderen en haarzelf. Zelf had ze het werk nodig om zich verder te ontplooien tot om –zoals ze dat zelf zei- ‘een onderdeel van de maatschappij en een voorbeeld voor haar drie dochters te zijn’. Haar kinderen waren trots op haar. Haar man ook. Totdat hij ontslagen werd. Al zijn frustratie dat hij niet meer aan de bak kwam, projecteerde hij op haar. Praten hielp niet, enige zelfreflectie over zijn rol in de ruzies was hem vreemd. Het was haar schuld, zij was de bitch. Toen haar kinderen gingen puberen en ook niet meer klakkeloos deden wat pa zei, was de boot helemaal aan. Anke bleef (’het zal wel overwaaien; in zijn hart is hij goed; hij is de vader van mijn kinderen’). De kredietcrisis zorgde voor een faillissement van haar zaak. Alsof dit niet genoeg was viel het samen met de ultieme crisis thuis. Zij was gekookt. Het ‘nieuws’ van de scheiding was voor familie en vrienden geen nieuws. Iedereen had zien aankomen, niemand had een hand uitgestoken.

En nu? Anke krabbelt voetje voor voetje overeind. Haar gekookte huid herstelt langzaam. Beschadigd en teruggeworpen op zichzelf, vind ze uiteindelijk de moed opnieuw te beginnen.

Terugkijkend zegt Anke: ‘Als iemand in eenzelfde situatie mij jaren geleden om advies had gevraagd, had ik gevraagd of ze het niet aan zag komen. Je bent toch knettergek als je als goed opgeleide vrouw je dit laat aanleunen. De realiteit is dat de grens langzaam opschuift. Als elastiek. En dan…. is de rek eruit en knapt het. Ik heb er van geleerd dat ik beter mijn grenzen stel. Soms moet iemand eerst met haar hoofd heel hard tegen een muur lopen, voor ze ziet dat ze daar toch echt niet doorheen kan.’