Een automobilist die drugs heeft gebruikt maakt bijna 25 keer zoveel kans op zwaar letsel als een nuchtere bestuurder. Bij combinatie van drugs met alcohol is deze kans zelfs 35 keer zo groot. De toenmalige minister Peijs (Verkeer, CDA) wilde in 2006 in Nederland wil een verplichte drugstest in het verkeer invoeren. Een overwaaier?

De wereld ligt aan mijn voeten

In dezelfde tijd meldde studentenverenigingen in Groningen dat zij gebruik gingen maken van een cocaïnetest. Cocaïne was weer helemaal in de picture. Een hype? Het is een praktische drug: geen kater, je kunt er redelijk op werken en het helpt tegen faalangst. Dat laatste is een belangrijke reden voor gebruikers: het zijn vaak hoogopgeleide mensen die onder hoge druk moeten presteren. Het banale beeld van de stelende drugsaddict is hier dan ook niet op zijn plaats. Het zijn advocaten, managers, reclamemensen, journalisten, directeuren. Mensen die aan de rat-race meedoen, die top-sport beoefenen. En zoals doping bij topsport hoort, zo hoort cocaïne en alcohol bij de rat-race. Het mag niet, het is dom, het lijkt voor jezelf je prestaties te verhogen en op lange termijn is het funest voor je lichaam en je relaties.

‘Er komt een golf van energie over je heen. Je voelt je vrolijk en alert, je hebt het gevoel snel en helder te kunnen denken, je zelfvertrouwen neemt toe en moeheid verdwijnt’, aldus Mark, voormalig directeur. ‘Ik begon met coke, omdat ik oververmoeid was en toch door moest buffelen. Een collega had het ‘ei van Columbus’ daarvoor. ‘Anderen nemen koffie, dit is beter’, verzekerde hij me. Hij had gelijk. Ik kon de hele wereld aan. Het project liep als een trein. We maakten een enorme klapper. Dus waarom niet?’

Mijn wereld aan diggelen

Waarom niet? Dat bleek later.

‘Ik werd wakker in het ziekenhuis. Ik had geen idee waar ik was en wat ik daar deed. Het bleek dat ik tegen een boom was aangeknald. Gelukkig waren er niet meer slachtoffers. Mijn relatie was kapot. Mijn vrouw zei dat ik agressief naar haar en de kinderen was. Volgens haar was ik niet meer mezelf. Ik was alleen maar moe en sliep slecht. Ik weet het aan de druk op het werk. Ik was veel weg, etentjes, recepties met relaties. Daar vloeide natuurlijk ook de nodige drank. Eigenlijk wist ik wel beter, maar stopte het weg.’

‘Mijn baas wilde mij niet meer. Ook daar functioneerde ik slecht. Mijn medewerkers klaagden dat ik mijn slechte functioneren op hen af reageerde. Ik vergat dingen en gaf hen de schuld, ik wantrouwde iedereen en vond dat iedereen slecht functioneerde, behalve ik.’  ‘Daar zat ik dan, zonder vrouw en kinderen, met een rechtszaak aan mijn broek, in de kreukels en alleen op de wereld. Ik vond mezelf vooral zielig.’

‘Uiteindelijk zocht ik hulp bij een privé-kliniek in Zwitserland. Het is nog steeds moeilijk, maar ik bouw langzaam mijn leven weer op. Mijn vrouw en kinderen zie ik niet meer. Ik heb teveel schade aangericht.’